สิ่งที่ผมย้ำบ่อยมากในห้องเรียน “อ่านได้ทายเป็น” ทุกรุ่นที่ผ่านมา คือ การทายแม่น อาจจะดูตื่นเต้นพิศวง แต่จะมีสาระอะไรถ้าเราปรับปรุงแก้ไขอะไรในชีวิตไม่ได้
ดังนั้นต้องเตือนตัวเองว่าอย่าหลงในวิชา จนลืมตัวไปว่าเท้ายังเหยียบพื้น ชีวิตยืนอยู่ได้ตามกาละ ตามเทศะ ตามโอกาส ที่ผ่านมาและผ่านไป อย่างเป็นเหตุเป็นผล เป็นระบบ เป็นไปตามกฎธรรมชาติ

ให้เวลาช่วงโควิด 19 นี้ เป็นช่วงเวลาดีๆที่เราได้ตั้งสติ ทบทวนตัวเอง ทบทวนวิชา อย่าเชื่อเพราะตามกันมา อย่าเชื่อเพราะเป็นคำของศาสดา ที่ตีกรอบว่านี่คือหลักวิชา เพราะการท่องจำนั้นง่าย แต่หากความเชื่อที่ถ่ายทอดมานั้นผิด เราก็ไม่สามารถจะรู้ได้เลย เพราะศรัทธาจะกลายเป็นหมอกควันบังตาเราเสียแล้ว
การเรียนแบบเข้าใจ จะเกิดปัญญา หลับตายังเห็นฟ้า เห็นโลกหมุนยังไง ก่อเกิดปรากฎการณ์ต่างๆได้อย่างไร แล้วเราจะนำความรู้นี้มาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ชีวิตได้อย่างไร ใช้ศรัทธาเป็นพลังในการเรียนรู้ พลังที่จะสร้างโลกที่ดีขึ้นกว่าเมื่อวานและวันนี้ดีกว่า
เรียนวิชาแห่งปราชญ์ ให้สมกับปราชญ์ ให้สมที่คนเรียกท่านว่าโหร หรือ เรียกว่าหมอ หมอที่รักษาคนด้วยความรู้ และความปรารถนาดีต่อคนไข้ และมีความรับผิดชอบต่อคำพยากรณ์ครั้งต่อไป กันเถอะนะ
